لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

هدف: هدف تعیین تاثیر تحریکات وستیبولار بر توجه و اختصاصا توجه بینایی می باشد، تا با معرفی نتایج و نحوه اثربخشی این تحریکات که به شیوه رایج مورد استفاده توسط کاردرمانان، طراحی شده است، بتوانیم مسیر روشنی را در کاربرد تحریکات وستیبولار در کاردرمانی کودکان ADHD نمایان کنیم.روش بررسی: در این مطالعه که از نوع کارآزمایی بالینی شاهددار جور شده بود، تعداد 30 کودک دارای تشخیصنقص توجه/ بیش فعالی (ADHD) در دامنه سنی 7 تا 12 سال با غلبه دست راست و بهره هوشی نرمال (آزمون وکسلر) پس از کسب رضایت و به طور تصادفی به دو گروه آزمایش و کنترل تقسیم شدند. هر دو گروه، بمدت 10 جلسه، بصورت هفته ای دو بار به مدت 5 هفته در فعالیت های معمول کاردرمانی شرکت نمودند با این تفاوت که گروه مداخله تحریکات وستیبولار را نیز در زمان جلسات کاردرمانی طبق پروتکل تعیین شده، دریافت کردند. قبل و بعد از آزمایش از تمامی شرکت کنندگان آزمون (IVA- PLUS- CPT) گرفته شد. اطلاعات بدست آمده با استفاده از نرم افزار 16 SPSS تجزیه و تحلیل شده و تغییرات پس آزمون و پیش آزمون بین دو گروه نیز با آزمون t مستقل مقایسه شد. پردازش نامناسب اطلاعات حسی بویژه حس وستیبولار در کودکان مبتلا به نقص توجه/ بیش فعالی (ADHD) باعث بروز رفتارهایی همچون بی توجهی و بیش فعالی در آن ها می شود. در این تحقیق، تاثیر تحریکات تعادلی بر توجه دیداری کودکان 7 تا 12 ساله با استفاده از ابزار IVA-PLUS-CPT (Integrated Visual and Auditory Continuous Performance Test)، مورد مطالعه قرار گرفت.یافته ها: تحریکات تعادلی منجر به تفاوت معنادار در متغیرهای توجه، توجه دیداری، شد (P<0.05) ولی در ارتباط با متغیر کنترل تکانه دیداری تفاوت دو گروه معنادار نبود (P>0.05).نتیجه گیری: استفاده از تحریکات وستیبولار منجر به افزایش توجه دیداری کودکان ADHD می شود و لذا می تواند به عنوان تکنیک درمانی در درمان این کودکان مورد استفاده قرار گیرد.

مقدمه: هدف تحقیق حاضر بررسی تأثیر خودگفتاری راهبردی بر عملکرد و توجه دیداری والیبالیست هاست. روش پژوهش: پژوهش حاضر از نوع نیمه تجربی با طرح پیش آزمون و پس آزمون با گروه کنترل بود. شرکت کنندگان، 54 والیبالیست مبتدی پسر بودند که به صورت در دسترس انتخاب شدند. شرکت کنندگان به صورت تصادفی در پنج گروه خودگفتاری راهبردی از نوع  آموزشی (10 نفر)، خودگفتاری انگیزشی (11 نفر)، خودگفتاری آموزشی-انگیزشی (10 نفر)، خودگفتاری انگیزشی-آموزشی (11 نفر) و کنترل (12 نفر) قرار گرفتند. مداخلة خودگفتاری به مدت 12 هفته و هر هفته سه جلسه انجام گرفت. در دو مرحلة پیش آزمون و پس آزمون در حین اجرای تکلیف سرویس ساده، امتیازات سرویس توسط محقق ثبت شد و رفتار خیرگی شرکت کنندگان توسط دستگاه ردیاب چشم اندازه گیری شد. داده های جمع آوری شده با استفاده از آزمون تحلیل کوواریانس و آزمون تعقیبی بنفرونی تحلیل شد. یافته ها: نتایج نشان داد که خودگفتاری راهبردی بر عملکرد سرویس ساده (0/0001=P) و طول دورة چشم آرام تأثیر معناداری دارد (0/0001=P). نتایج آزمون بنفرونی نشان داد که خودگفتاری آموزشی سبب افزایش عملکرد حرکتی و افزایش طول دورة چشم آرام شده است. گروه های ترکیبی نیز که از این دستورالعمل استفاده کرده اند سبب افزایش عملکرد حرکتی و دورة طولانی تر چشم آرام شده اند. اما خودگفتاری انگیزشی بر عملکرد حرکتی و طول دورة چشم آرام تأثیری ندارد. نتیجه گیری: نتایج پژوهش حاضر بر اهمیت خودگفتاری آموزشی بر عملکرد و توجه دیداری والیبالیست های مبتدی تأکید دارد و از سازوکار توجهی خودگفتاری پشتیبانی می کند.

هدفپژوهش حاضر، بررسی اثر بخشی آموزش ادراک دیداری بر بهبود توجه دانش آموزان مبتلا به اختلال نارسایی توجه/ بیش فعالی بود. این پژوهش به صورت آزمایشی و با طرح پیش آزمون-پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری این پژوهش را کلیه ی دانش آموزان پسر دارای اختلال نارسایی توجه/ بیش فعالی که در مقطع پیش دبستانی شهر اردبیل در سال تحصیلی 95-96 مشغول به تحصیل بودند تشکیل داد، که از بین آن ها تعداد 30 نفر به شیوه غربالگری، پس از مصاحبه بالینی ساخت مند انتخاب و به طور تصادفی و با نسبت های مساوی در گروه های آزمایش و کنترل قرار گرفتند. ابزار های مورد استفاده در پژوهش حاضر شامل آزمون توجه تولز-پیرون و فرم کوتاه و تجدید نظر شده ی مقیاس درجه بندی کانرز والدین بود. داده های جمع آوری شده با استفاده از آزمون تحلیل کواریانس تجزیه و تحلیل شد. نتایج نشان داد که بین گروه آزمایش و گروه کنترل در توجه بعد از ارائه آموزش ادراک دیداری تفاوت معنی داری وجود دارد. این یافته ها نشان می دهد که آموزش ادراک دیداری در بهبود توجه کودکان مبتلا به اختلال نارسایی توجه/ بیش فعالی موثر است.

مقدمه: اختلال نقص توجه و بیش فعالی (ADHD) در جمعیت عمومی و ورزشی رایج است. هدف از پژوهش حاضر، بررسی اثربخشی تحریک جریان مستقیم فرا جمجمه ای بر توجه مداوم دیداری دانش آموزان بیش فعال ورزشکار است. روش پژوهش: در این پژوهش از بین 79 دانش آموز ورزشکار دارای اختلال بیش فعال/نقص توجه تعداد 45 دانش آموز به شکل تصادفی انتخاب و به سه گروه 15 نفری کنترل، شم و آزمایش تقسیم شدند. تمامی آزمودنی ها گروه شم و آزمایش، دو نوع مختلف تحریک آند تک موضعی و ساختگی بر روی ناحیه (F3) همراه با تحریک کاتد در ناحیه(SO) با شدت جریان 1 میلی آمپر و به مدت 15 دقیقه طی ده جلسه دریافت کردند سپس هر گروه به طور مجدد موردبررسی قرار گرفت. پس از چهل روز آزمون پیگیری مطابق با پس آزمون و با استفاده از آزمون عملکرد پیوسته (CPT) صورت گرفت و از آزمون t زوجی برای بررسی فرضیه استفاده شد (0/05≥, p). یافته ها نتایج به دست آمده با استفاده از آزمون تحلیل واریانس با اندازه گیری مکرر و آزمون t زوجی نشان داد که اعمال تحریک جریان مستقیم فرا جمجمه ای بر بهبود توجه مداوم دیداری دانش آموز ورزشکار دارای اختلال بیش فعال/نقص توجه اثربخش بوده است. نتیجه گیری یافته های به دست آمده حاکی از این است که پروتکل اعمال تحریک جریان مستقیم فرا جمجمه ای 1 میلی آمپر، توانایی بهبود توجه مداوم دیداری دانش آموزان ورزشکار دارای اختلال بیش فعال/نقص توجه دارد.

مقدمه: یکی از اختلال های شایع در دوران کودکی اختلال نقص توجه/ بیش فعالی است. یک زیر مجموعه مهم از این کودکان با مشکلات حرکتی از جمله مهارت های حرکتی و هماهنگی های حرکتی روبه رو می شوند. هدف: پژوهش حاضر با هدف تعیین اثربخشی آموزش رایانه ای مهارت های دیداری-حرکتی بر مهارت های دید اری-حرکتی کودکان با اختلال نقص توجه/ بیش فعالی انجام شد. روش: پژوهش حاضر آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری پژوهش کلیه دانش آموزان پسر با اختلال نقص توجه/ بیش فعالی بود که در سال تحصیلی 99-1398 در مقطع ابتدایی شهر مشهد مشغول به تحصیل بودند. با استفاده از مقیاس درجه بندی کانرز فرم معلم 30 نفر به صورت تصادفی (15 نفر گروه آزمایش و 15 نفر گروه کنترل) جایگزین شدند. ابزارها شامل بازی رایانه ای پژوهشگر ساخته رایا پویا با الگوبرداری از نرم افزار بسته آموزشی شناختی (Cog Pack)، مقیاس درجه بندی کانرز فرم معلم (1969) و آزمون مهارت های دیداری-حرکتی، ویراست سوم (TVMS-3) بود. داده ها به شیوه تحلیل کوواریانس تک متغیره و در محیط نرم افزار SPSS نسخه 23 تحلیل شد. یافته ها: یافته های پژوهش بیانگر آن بود که آموزش رایانه ای مهارت های دیداری-حرکتی در بهبود مهارت های دیداری-حرکتی (0/01>P) کودکان مبتلا به اختلال نقص توجه/ بیش فعالی موثر بوده و 35/4 درصد تفاوت ها در نمرات پس آزمون مهارت های دیداری-حرکتی مربوط به آموزش رایانه ای مهارت های دیداری-حرکتی است (0/01>P). نتیجه گیری: با توجه به یافته های پژوهش به نظر می رسد آموزش رایانه ای مهارت های دیداری-حرکتی یک روش درمانی کارآمد است که باعث بهبود عملکرد مهارت های دیداری-حرکتی می شود.

هدف: در این پژوهش به منظور دستیابی به بهبود توجه دانش آموزان دارای اختلال نارسایی توجه/ بیش فعالی، تمرین های دیداری- ادراکی به کار گرفته شد.روش بررسی: روش مطالعه تک موردی بوده و جامعه آماری شامل دانش آموزان دارای اختلال نارسایی توجه/ بیش فعالی است که به مرکز نوید عصر تهران مراجعه کرده و با استفاده از روش نمونه گیری در دسترس، 2 پسر با سن نه و یازده سال انتخاب شدند. در این انتخاب میانگین ضریب هوشی 100 بوده و شناسایی اختلال نارسایی توجه/ بیش فعالی با توجه به حصول نتایج ضعیف، در آزمون آندره ری بود. در این بررسی با انجام تمرینات دیداری-ادراکی، در پایان جلسه ششم و دوازدهم مجددا از آن ها آزمون توجه انتخابی و تمرکز و تلاشمندی (d2) به عمل آمد و برای بررسی نتایج پژوهش، خط پایه (d2) ترسیم شد.یافته ها: در این پژوهش با استفاده از تمرینات دیداری-ادراکی نمره کارآیی کل کودکان، بهبودی نسبی یافته و خطای این کودکان کاهش داشت. همچنین دقت آن ها افزایش متوسطی پیدا کرد و نیز تمرکز و توجه این کودکان بهبود قابل ملاحظه ای نشان داد. نتایج نشان داد تمرینات ذکر شده در قالب بازی می تواند موجب بهبود قابلیت های ادراکی و بهتر شدن دید چشمی در آزمودنی شود.نتیجه گیری: مقایسه میانگین ها، نمودارها و درصد بهبود اثر نشان داد که به کارگیری تمرین های ادراکی-دیداری در بهبود نمره کارآیی کل، تمرکز، دقت و همچنین توجه دانش آموزان دارای اختلال نارسایی توجه/ بیش فعالی، موثر است.

مقدمه: اختلال کاستی توجه/ بیش فعالی جزئی از اختلالات عصبی-رشدی است که با سطوح مختل کننده ی بی توجهی، بی نظمی، و یا بیش فعالی-تکانشگری توصیف می شود. هدف پژوهش حاضر شناسایی اثرات نوروفیدبک بر کاهش مشکلات توجه و تمرکز در حوزه ی دیداری کودکان مبتلا به اختلال کاستی توجه/ بیش فعالی بوده است. روش پژوهش: پژوهش حاضر از نوع شبه آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون با گروه کنترل و در طبقه ی پژوهش های کاربردی قرار گرفت. جامعه ی آماری شامل کودکان 6 تا11 سال مبتلا به اختلال کاستی توجه/ بیش فعالی با مشکلات در حوزه ی دیداری مراجعه کننده به مرکز روان درمانی اکسیر منطقه ی2شهر تهران در سال1395بودند. حجم نمونه ی این پژوهش30نفر بودند که افراد پس از تشخیص روان شناس بالینی، با آزمون دقت و تمرکز(IVA) مورد آزمون قرار گرفتند و به صورت غیر تصادفی(هدفمند) انتخاب و به صورت تصادفی در2گروه 15نفری کنترل و آزمایش جایگزین شدند. آزمودنی ها برای30جلسه ی50 دقیقه ای، 3 مرتبه در هفته نوروفیدبک دریافت کردند. فرضیه های پژوهش با استفاده از روشهای آمارتوصیفی(شاخص های میانگین و انحراف استاندارد) و برای تجزیه و تحلیل داده ها از روش های آمار استنباطی (تحلیل کوواریانس یک متغیره و چند متغیره) مورد آزمون قرار گرفتند. پردازش های آماری لازم روی نمره ها با استفاده از برنامه نرم افزارSPSS 21 انجام شده است. یافته ها: نتایج با در نظر گرفتن خرده مقیاس های مربوط به حوزه دیداری دو گروه آزمایش و کنترل در خرده مقیاس های ثبات، مراقبت و تمرکز با یکدیگر اختلاف معنی دار داشتند. نتیجه گیری: نتایج آزمون تحلیل کوواریانس نشان داد که فرضیه ی پژوهش مبنی بر اثربخشی نوروفیدبک بر کاهش مشکلات توجه و تمرکز در حوزه ی دیداری کودکان مبتلا به اختلال کاستی توجه/ بیش فعالی مورد بررسی قرار گرفت که نتایج نشان داد که این مداخله درمانی در خرده مقیاس های ثبات، مراقبت و تمرکز تاثیر گذار است.